Plaskater door blaasgruis (struviet)

Plaskater door blaasgruis (struviet)
Gepost door Dierenarts Nina om 00:00, januari 18 2011.

Als ik de titel van dit stuk opschrijf, bedenk ik mij ineens wat een tegenstrijdige naam deze aandoening eigenlijk heeft. De term plaskater duidt namelijk op een kat die niet meer, of heel moeizaam, kan plassen meestal t.g.v. blaasgruis. Dus niet op een dier wat bijvoorbeeld in huis sproeit of iets dergelijks.

Op zondag 16 januari wordt Tommie bij mij op het inloopspreekuur aangeboden. “Tommie gedraagt zich heel raar” vertelt de eigenaar mij. “Sinds vanochtend eet hij niet meer, wil hij niet meer van trappen lopen en lijkt het net of hij continu aandrang heeft om te poepen, maar er komt niets.”

Tommie is een gecastreerde kater van 3 jaar oud en verkeerd normaal gesproken in goede conditie, eigenlijk is zijn conditie qua gewicht zelfs iets te goed. Sinds vanochtend wordt hij echter steeds slomer in zijn gedrag en lijkt het niet goed te gaan.

Tommie stapt enigszins onwillend uit zijn hokje, nadat wij even kennis gemaakt hebben. De klachten die Tommie laat zien, geven mij reden om eerst eens naar de buik te voelen. Katers willen namelijk nog wel eens een verstopte blaas krijgen als gevolg van een propje ontstekingsmateriaal met bijvoorbeeld blaasgruis vermengd wat in de smalle plasbuis vast komt te lopen.

blaasgruis (struviet)

Blaasgruis, in de dit geval, struviet, ziet er onder de microscoop uit als kleine glasscherfjes.

Mijn vermoedens blijken correct: Tommie heeft een blaas in zijn buik zo groot als een flinke sinaasappel en deze is bovendien erg pijnlijk. Dit betekent dat dit een spoedsituatie voor Tommie is. Het lichaam kan namelijk de afvalstoffen niet meer kwijt met de urine, waardoor deze terug gaan lopen naar de nieren en ook in het bloed gaan stapelen. De druk neemt bovendien enorm toe in blaas en nieren, waardoor hier onherstelbare schade kan optreden. Gelukkig verkeerd Tommie nog in een redelijke conditie op het moment, waardoor ik hem onder narcose kan brengen. Dit nadat wij in zijn bloed zijn zouten hebben gecontroleerd. Ik prik met een dunne naald via de buik de blaas aan en haal hier ongeveer 50 ml urine uit. De kleur van de urine kan mij al iets vertellen over de schade die de blaas en nieren hebben opgelopen. In dit geval is het lichtroze urine door een klein beetje bloed wat vanuit de weefsels erbij is gekomen. Het gebeurt echter ook wel (met name als het dier wat langer verstopt heeft gezeten) dat er bessensap uit de blaas komt (althans daar lijkt het op). Dit verslechterd de prognose aanzienlijk.

Ik leg eveneens een infuus aan bij Tommie om de afvalstoffen sneller uit het lichaam te kunnen spoelen. Zodra hij slaapt breng ik een urinekatheter aan bij Tommie. Vaak gaat dit echter niet zo eenvoudig. De verstopping zit namelijk meestal in de penispunt. Hierdoor is het soms erg moeizaam een katheter aan te leggen. In het ergste geval, als het niet lukt, dient er zelfs een penisamputatie met een operatie plaats te vinden,waarmee je het smalste deel van de plasbuis bij de penis verwijderd, waardoor een bredere plasbuisopening overblijft.

Gelukkig is het voor Tommie beter afgelopen. De katheter was goed aan te leggen. Uit het urineonderzoek bleek dat de oorzaak een grote hoeveelheid blaasgruis geweest is. Blaasgruis (in dit geval struviet) ziet er onder microscoop uit als kleine glasscherven. Deze veroorzaken schade aan de blaas en een ontstekingsreactie. Ook kunnen zij gaan samenklonteren tot een steentje of een verstopping, zoals in dit geval.

De blaas van Tommie is grondig gespoeld totdat er heldere urine uit kwam en het grootste deel van het blaasgruis uitgespoeld was. Tommie is tot ’s avonds bij ons in het Dierenziekenhuis gebleven om infuus te ontvangen. Met bloedonderzoek hebben we het infuus tussendoor nog aan zijn behoeftes kunnen aanpassen.

’s Avonds is Tommie weer meegegaan naar huis. Hij heeft nog wel 3 dagen de katheter in moeten houden om te zorgen dat de zwelling van met name de plasbuis en de hoeveelheid blaasgruis die nog aanwezig was niet direct weer een verstopping zou veroorzaken.

Tommie moet de komende 4 weken op een speciaal struviet oplossend dieet van Hill’s staan totdat uit urine onderzoek blijkt dat er geen blaasgruis meer aanwezig is. dan dient hij de rest van zijn leven op een speciaal voorkomend dieet te staan om nieuwe klachten te voorkomen. Vanwege het grote risico van een verstopping is het geen optie om dit niet te doen. Daarnaast is het verstandig Tommie wat af te laten vallen. Zware katten hebben namelijk meer kans op een verstopping, doordat zij minder vaak naar de bak gaan en vaak ook minder drinken. Hierdoor is de verblijftijd van de urine in de blaas langer dan normaal en is er meer kans op het ontstaan van blaasgruis.

Wat kunt u doen om deze problemen te voorkomen. 100% voorkomen is helaas nog niet mogelijk. de kans op blaasgruis kunt u echter wel flink verkleinen door een hoogwaardig voer te kiezen voor uw kat. Hill’s is hier een goed voorbeeld van. Het voer van Hill’s Vet-Essentials is al aangepast op de behoeftes van een gecastreerde en gesteriliseerde kat, doordat het light is en ook aangepast is op het behouden van een gezonde zuurgraad van de urine, waardoor de kans op blaasgruis veel kleiner is.

Met Tommie is gelukkig alles goed afgelopen en heeft geen blijvende schade aan bijvoorbeeld de nieren opgelopen, met name door de oplettendheid van zijn baasje.

Heeft u nog vragen kunt u altijd terecht bij het Dierenziekenhuis.

Getagd met , , , , , ,